هواداران زیادی برای استقبال از زلاتان راهی سن سیرو شدند و از اینکه روسونری بالاخره در این فصل یک ستاره تمام عیار به خدمت گرفت، بسیار خوشحال بودند.

به خدمت گرفتن زلاتان به تنهایی می تواند بسیاری از ضعف ها و کمبودهای میلان آلگری را بپوشاند. آنها در خط دفاعی با مشکلات زیادی مواجه اند. الساندرو نستا به دلیل آسیب دیدگی و به تشخیص تیم پزشکی باشگاه نمی تواند هم تیمی هایش را همراهی کند و خط میانی پا به سن گذاشته تیم نیز نیاز به یک گنارو گتوسوی جوان یا متیو فلامینی آماده دارد.

حضور ایبرا در تیم جنبه های مثبت زیادی دارد. قرار گرفتن او در آرایش 4-3-3 آلگری موجب خواهد شد تا مدافعان حریف تنها روی پاتو تمرکز نکنند و این ستاره جوان برزیلی فضای بیشتری برای بازی کردن پیدا کند. از سوی دیگر، میلانی می توانند با فشار آوردن روی خط دفاعی حریف، آنها را تحت فشار قرار داده و فرصت کمتری برای هجوم و بازیسازی به آنها بدهند. و این مسئله موجب تمرکز بیشتر خط میانی و دفاعی میلان می شود.

اما حضور روبینیو در تیم میلان چه در دستاوردهایی برای تیم خواهد داشت؟

زمان زیادی از قهرمانی روبینیو با رئال در لالیگا نگذشته بود که این ستاره برزیلی سر ناسازگاری گذاشتو سرانجام نیز با انتقالی پر سر و صدا راهی منچسترسیتی شد. اما در این تیم نیز روزهای خوبی را سپری نکرد و فصل گذشته به طور قرضی راهی سانتوس شد. درخشش او تنها در تیم ملی برزیل ادامه داشت و این هم به لطف استفاده از دو هافبک دفاعی بود که به بازیکنان دیگر آزادی عمل بیشتری می داد.

مشکلی که با حضور روبینیو در تیم میلان ایجاد می شود این است که چگونه رونالدینیو، روبینیو، پاتو و زلاتان قرار است در ترکیب تیم قرار بگیرند؟ بله، بی تردید حضور این همه بازیکن هجومی می تواند گل های زیادی برای تیم به همراه بیاورد اما در این صورت پیرلو و آمبروسینی در خط میانی تنها نمی شوند؟ و البته لوکا آنتونینی و جیان لوکا زامبروتا (سوکراتیس پاپادوپولوس) چه خواهند کرد اگر از سوی پاتو و روبینو پوشش لازم صورت نگیرد؟ و یک علامت سوال دیگر این است که چه کسی پشت سر ایبرا در مرکز بازی خواهد کرد زیرا روبینیو و رونالدینیو هر دو متمایل به سمت چپ بازی می کنند.

تفاوت های زیادی میان خرید روبینیو و زلاتان وجود داشت. میلانی ها در تمام تابستان به دنبال خرید مهاجم بارسا بودند و وقتی سرانجام او را به سن سیرو آوردند، هواداران دو آتشه میلان سر از پا نمی شناختند و حتی در اولین بازی فصل مقابل لچه با نصب پلاکاردی بزرگ از رئیس برلوسکونی تشکر کردند. شاید همین مسئله موجب شد تا نخست وزیر ایتالیا جوگیر شود و تصمیم بگیرد روبینیو را نیز بخرد.

آیا بهتر نبود این پول صرف خرید یک مدافع می شد؟ یا یک هافبک دفاعی؟ یا حتی یک دروازه بان مطمئن؟ اکنون آلگری باید طوری تیمش را روانه میدان کند، که مدیران میلان بیش از پیش از فصل نقل و انتقالاتی که پشت سر گذاشتند، لذت ببرند. شاید بهتر باشد آنها نگاهی به سرنوشت فلورنینو پرس بیندازند. لطفا نظر خود را در قسمت نظرات براي ما ارسال فرماييد.